Kiñci sippanti tassāhaṁ, ‘jānāmī’ti ca abraviṁ; ‘Matasīsaṁ vanacchuddhaṁ, api bārasavassikaṁ; Tava vijjāvisesena, sace sakkosi vācaya’. ‘Āmoti me paṭiññāte, tīṇi sīsāni dassayi; Nirayanaradevesu, upapanne avācayiṁ’. Tadā khīṇāsavasseva, sīsaṁ dassesi nāyako; Tatohaṁ vihatārambho, pabbajjaṁ samayācisaṁ. Pabbajitvāna sugataṁ, santhavāmi tahiṁ tahiṁ; Tato maṁ kabbavittosi, ujjhāyantiha bhikkhavo. Tato vīmaṁsanatthaṁ me, āha buddho vināyako; ‘Takkikā panimā gāthā, ṭhānaso paṭibhanti taṁ’. ‘Na kabbavittohaṁ vīra, ṭhānaso paṭibhanti maṁ’; ‘Tena hi dāni vaṅgīsa, ṭhānaso santhavāhi maṁ’. Tadāhaṁ santhaviṁ vīraṁ, gāthāhi isisattamaṁ; Ṭhānaso me tadā tuṭṭho, jino agge ṭhapesi maṁ. Paṭibhānena cittena, aññesamatimaññahaṁ; Pesale tena saṁviggo, arahattamapāpuṇiṁ. ‘Paṭibhānavataṁ aggo, añño koci na vijjati; Yathāyaṁ bhikkhu vaṅgīso, evaṁ dhāretha bhikkhavo’. Satasahasse kataṁ kammaṁ, phalaṁ dassesi me idha; Sumutto saravegova, kilese jhāpayiṁ mama.