‘Nisajja pāsādavare, sivirājā mahiddhiko; Cintento vividhaṁ dānaṁ, adeyyaṁ so na passati. Tathaṁ nu vitathaṁ netaṁ, handa vīmaṁsayāmi taṁ; Muhuttaṁ āgameyyātha, yāva jānāmi taṁ manaṁ’. Pavedhamāno palitasiro, Valigatto jarāturo; Andhavaṇṇova hutvāna, Rājānaṁ upasaṅkami. So tadā paggahetvāna, vāmaṁ dakkhiṇabāhu ca; Sirasmiṁ añjaliṁ katvā, idaṁ vacanamabravi. ‘Yācāmi taṁ mahārāja, dhammika raṭṭhavaḍḍhana; Tava dānaratā kitti, uggatā devamānuse. Ubhopi nettā nayanā, andhā upahatā mama; Ekaṁ me nayanaṁ dehi, tvampi ekena yāpaya’. Tassāhaṁ vacanaṁ sutvā, haṭṭho saṁviggamānaso; Katañjalī vedajāto, idaṁ vacanamabraviṁ. ‘Idānāhaṁ cintayitvāna, pāsādato idhāgato; Tvaṁ mama cittamaññāya, nettaṁ yācitumāgato. Aho me mānasaṁ siddhaṁ, saṅkappo paripūrito; Adinnapubbaṁ dānavaraṁ, ajja dassāmi yācake. Ehi sivaka uṭṭhehi, mā dandhayi mā pavedhayi; Ubhopi nayanaṁ dehi, uppāṭetvā vaṇibbake’.