Tadātimānino sakyā, na buddhassa guṇaññuno; Paṇamanti na sambuddhaṁ, jātithaddhā anādarā. Tesaṁ saṅkappamaññāya, ākāse caṅkamī jino; Pajjunno viya vassittha, pajjalittha yathā sikhī. Dassetvā rūpamatulaṁ, puna antaradhāyatha; Ekopi hutvā bahudhā, ahosi punarekako. Andhakāraṁ pakāsañca, dassayitvā anekadhā; Pāṭiheraṁ karitvāna, vinayī ñātake muni. Cātuddīpo mahāmegho, tāvadeva pavassatha; Tadā hi jātakaṁ buddho, vessantaramadesayi. Tadā te khattiyā sabbe, nihantvā jātijaṁ madaṁ; Upesuṁ saraṇaṁ buddhaṁ, āha suddhodano tadā. ‘Idaṁ tatiyaṁ tava bhūripañña, Pādāni vandāmi samantacakkhu; Yadābhijāto pathavī pakampayī, Yadā ca taṁ najjahi jambuchāyā’. Tadā buddhānubhāvaṁ taṁ, disvā vimhitamānaso; Pabbajitvāna tattheva, nivasiṁ mātupūjako. Candano devaputto maṁ, upagantvānupucchatha; Bhaddekarattassa tadā, saṅkhepavitthāraṁ nayaṁ.