Tadā mahāparisatiṁ, mahāparisasāvakaṁ; Ṭhapentaṁ etadaggamhi, sutvāna mudito ahaṁ. Mahatā parivārena, nimantetvā mahājinaṁ; Brāhmaṇānaṁ sahassena, sahadānamadāsahaṁ. Mahādānaṁ daditvāna, abhivādiya nāyakaṁ; Ekamantaṁ ṭhito haṭṭho, idaṁ vacanamabraviṁ. ‘Tayi saddhāya me vīra, adhikāraguṇena ca; Parisā mahatī hotu, nibbattassa tahiṁ tahiṁ’. Tadā avoca parisaṁ, gajagajjitasussaro; Karavīkaruto satthā, ‘etaṁ passatha brāhmaṇaṁ. Hemavaṇṇaṁ mahābāhuṁ, kamalānanalocanaṁ; Udaggatanujaṁ haṭṭhaṁ, saddhavantaṁ guṇe mama. Esa patthayate ṭhānaṁ, sīhaghosassa bhikkhuno; Anāgatamhi addhāne, lacchase taṁ manorathaṁ. Satasahassito kappe, okkākakulasambhavo; Gotamo nāma gottena, satthā loke bhavissati. Tassa dhammesu dāyādo, oraso dhammanimmito; Kassapo nāma gottena, hessati satthu sāvako’. Ito dvenavute kappe, ahu satthā anuttaro; Anūpamo asadiso, phusso lokagganāyako.