‘Aho sammā upāyo te, cintitoyamarindama; Vanadassanakāmāya, diṭṭho nibbānato muni. Yadi te ruccate rāja, sāsane tassa tādino; Pabbajissāmi rūpehaṁ, nibbinnā munivāṇinā’. Dutiyaṁ bhāṇavāraṁ. Añjaliṁ paggahetvāna, tadāha sa mahīpati; ‘Anujānāmi te bhadde, pabbajjā tava sijjhatu’. Pabbajitvā tadā cāhaṁ, addhamāse upaṭṭhite; Dīpodayañca bhedañca, disvā saṁviggamānasā. Nibbinnā sabbasaṅkhāre, paccayākārakovidā; Caturoghe atikkamma, arahattamapāpuṇiṁ. Iddhīsu ca vasī āsiṁ, dibbāya sotadhātuyā; Cetopariyañāṇassa, vasī cāpi bhavāmahaṁ. Pubbenivāsaṁ jānāmi, dibbacakkhu visodhitaṁ; Sabbāsavā parikkhīṇā, natthi dāni punabbhavo. Atthadhammaniruttīsu, paṭibhāne tatheva ca; Parisuddhaṁ mama ñāṇaṁ, uppannaṁ buddhasāsane. Kusalāhaṁ visuddhīsu, kathāvatthuvisāradā; Abhidhammanayaññū ca, vasippattāmhi sāsane.