Paccuggamanā vattanti, vajjanti bheriyo bahū; Āmoditā naramarū, sādhukāraṁ pavattayuṁ. Devā manusse passanti, manussāpi ca devatā; Ubhopi te pañjalikā, anuyanti tathāgataṁ. Devā dibbehi turiyehi, manussā mānusehi ca; Ubhopi te vajjayantā, anuyanti tathāgataṁ. Dibbaṁ mandāravaṁ pupphaṁ, padumaṁ pārichattakaṁ; Disodisaṁ okiranti, ākāsanabhagatā marū. Dibbaṁ candanacuṇṇañca, varagandhañca kevalaṁ; Disodisaṁ okiranti, ākāsanabhagatā marū. Campakaṁ saralaṁ nīpaṁ, nāgapunnāgaketakaṁ; Disodisaṁ ukkhipanti, bhūmitalagatā narā. Kese muñcitvāhaṁ tattha, vākacīrañca cammakaṁ; Kalale pattharitvāna, avakujjo nipajjahaṁ. ‘Akkamitvāna maṁ buddho, saha sissehi gacchatu; Mā naṁ kalale akkamittha, hitāya me bhavissati’. Pathaviyaṁ nipannassa, evaṁ me āsi cetaso; ‘Icchamāno ahaṁ ajja, kilese jhāpaye mama. Kiṁ me aññātavesena, dhammaṁ sacchikatenidha; Sabbaññutaṁ pāpuṇitvā, buddho hessaṁ sadevake.