“Punāparaṁ yadā homi, kāsirājassa atrajo; Mūgapakkhoti nāmena, temiyoti vadanti maṁ. Soḷasitthisahassānaṁ, na vijjati pumo tadā; Ahorattānaṁ accayena, nibbatto ahamekako. Kicchā laddhaṁ piyaṁ puttaṁ, abhijātaṁ jutindharaṁ; Setacchattaṁ dhārayitvāna, sayane poseti maṁ pitā. Niddāyamāno sayanavare, Pabujjhitvānahaṁ tadā; Addasaṁ paṇḍaraṁ chattaṁ, Yenāhaṁ nirayaṁ gato. Saha diṭṭhassa me chattaṁ, tāso uppajji bheravo; Vinicchayaṁ samāpanno, ‘kathāhaṁ imaṁ muñcissaṁ’. Pubbasālohitā mayhaṁ, devatā atthakāminī; Sā maṁ disvāna dukkhitaṁ, tīsu ṭhānesu yojayi. ‘Mā paṇḍiccayaṁ vibhāvaya, Bālamato bhava sabbapāṇinaṁ; Sabbo taṁ jano ocināyatu, Evaṁ tava attho bhavissati’. Evaṁ vuttāyahaṁ tassā, idaṁ vacanamabraviṁ; ‘Karomi te taṁ vacanaṁ, yaṁ tvaṁ bhaṇasi devate; Atthakāmāsi me amma, hitakāmāsi devate’.