Kaliṅgaraṭṭhavisayā, brāhmaṇā upagañchu maṁ; Ayācuṁ maṁ hatthināgaṁ, dhaññaṁ maṅgalasammataṁ. ‘Avuṭṭhiko janapado, dubbhikkho chātako mahā; Dadāhi pavaraṁ nāgaṁ, sabbasetaṁ gajuttamaṁ’. Dadāmi na vikampāmi, yaṁ maṁ yācanti brāhmaṇā; Santaṁ nappatigūhāmi, dāne me ramate mano. Na me yācakamanuppatte, paṭikkhepo anucchavo; Mā me bhijji samādānaṁ, dassāmi vipulaṁ gajaṁ. Nāgaṁ gahetvā soṇḍāya, bhiṅgāre ratanāmaye; Jalaṁ hatthe ākiritvā, brāhmaṇānaṁ adaṁ gajaṁ. Punāparaṁ dadantassa, sabbasetaṁ gajuttamaṁ; Tadāpi pathavī kampi, sineruvanavaṭaṁsakā. Tassa nāgassa dānena, sivayo kuddhā samāgatā; Pabbājesuṁ sakā raṭṭhā, ‘vaṅkaṁ gacchatu pabbataṁ’. Tesaṁ nicchubhamānānaṁ, akampitamasaṇṭhitaṁ; Mahādānaṁ pavattetuṁ, ekaṁ varamayācisaṁ. Yācitā sivayo sabbe, ekaṁ varamadaṁsu me; Sāvayitvā kaṇṇabheriṁ, mahādānaṁ dadāmahaṁ. Athettha vattatī saddo, tumulo bheravo mahā; Dānenimaṁ nīharanti, puna dānaṁ dadātayaṁ.