‘Yato sarāmi attānaṁ, yato pattosmi viññutaṁ; Na cāhaṁ abhijānāmi, aññaṁ piyataraṁ tayā. Ehi taṁ upagūhissaṁ, katvāna taṁ padakkhiṇaṁ; Na ca dāni puno atthi, mama tuyhañca saṅgamo’. ‘Na hi sabbesu ṭhānesu, puriso hoti paṇḍito; Itthīpi paṇḍitā hoti, tattha tattha vicakkhaṇā. Na hi sabbesu ṭhānesu, puriso hoti paṇḍito; Itthīpi paṇḍitā hoti, lahuṁ atthavicintikā’. Lahuñca vata khippañca, nikaṭṭhe samacetayiṁ; Migaṁ uṇṇā yathā evaṁ, tadāhaṁ sattukaṁ vadhiṁ. Yo ca uppatitaṁ atthaṁ, na khippamanubujjhati; So haññate mandamati, corova girigabbhare. Yo ca uppatitaṁ atthaṁ, khippameva nibodhati; Muccate sattusambādhā, tadāhaṁ sattukā yathā. Tadāhaṁ pātayitvāna, giriduggamhi sattukaṁ; Santikaṁ setavatthānaṁ, upetvā pabbajiṁ ahaṁ. Saṇḍāsena ca kese me, luñcitvā sabbaso tadā; Pabbajitvāna samayaṁ, ācikkhiṁsu nirantaraṁ. Tato taṁ uggahetvāhaṁ, nisīditvāna ekikā; Samayaṁ taṁ vicintesiṁ, suvāno mānusaṁ karaṁ.