‘Udahārī ahaṁ sīte, sadā udakamotariṁ; Ayyānaṁ daṇḍabhayabhītā, vācādosabhayaṭṭitā. Kassa brāhmaṇa tvaṁ bhīto, sadā udakamotari; Vedhamānehi gattehi, sītaṁ vedayase bhusaṁ’. ‘Jānantī vata maṁ bhoti, puṇṇike paripucchasi; Karontaṁ kusalaṁ kammaṁ, rundhantaṁ katapāpakaṁ. Yo ce vuḍḍho daharo vā, pāpakammaṁ pakubbati; Dakābhisiñcanā sopi, pāpakammā pamuccati’. Uttarantassa akkhāsiṁ, dhammatthasaṁhitaṁ padaṁ; Tañca sutvā sa saṁviggo, pabbajitvārahā ahu. Pūrentī ūnakasataṁ, jātā dāsikule yato; Tato puṇṇāti nāmaṁ me, bhujissaṁ maṁ akaṁsu te. Seṭṭhiṁ tatonujānetvā, pabbajiṁ anagāriyaṁ; Na cireneva kālena, arahattamapāpuṇiṁ. Iddhīsu ca vasī homi, dibbāya sotadhātuyā; Cetopariyañāṇassa, vasī homi mahāmune. Pubbenivāsaṁ jānāmi, dibbacakkhu visodhitaṁ; Sabbāsavā parikkhīṇā, natthi dāni punabbhavo.