ขุททกนิกาย อปทาน ภาค ๒-พุทธวงศ์-จริยาปิฎก
บาลีโรมัน (มหาสังคีติ) · เล่ม ๓๓ · หน้า ๑๙๖
เข้าสู่ระบบเพื่อคั่นหน้า

Vicittapupphadussānaṁ, ratanānañca vāhasā; Vicittakathikānaṁ so, aggataṁ pāpuṇissati’. Tena kammena sukatena, cetanāpaṇidhīhi ca; Jahitvā mānusaṁ dehaṁ, tāvatiṁsamagacchahaṁ. Paribbhamaṁ bhavābhave, raṅgamajjhe yathā naṭo; Sākhamigatrajo hutvā, migiyā kucchimokkamiṁ. Tadā mayi kucchigate, vajjhavāro upaṭṭhito; Sākhena cattā me mātā, nigrodhaṁ saraṇaṁ gatā. Tena sā migarājena, maraṇā parimocitā; Pariccajitvā sapāṇaṁ, mamevaṁ ovadī tadā. ‘Nigrodhameva seveyya, na sākhamupasaṁvase; Nigrodhasmiṁ mataṁ seyyo, yañce sākhamhi jīvitaṁ’. Tenānusiṭṭhā migayūthapena, Ahañca mātā ca tathetare ca; Āgamma rammaṁ tusitādhivāsaṁ, Gatā pavāsaṁ sagharaṁ yatheva. Puno kassapavīrassa, atthamentamhi sāsane; Āruyha selasikharaṁ, yuñjitvā jinasāsanaṁ. Idānāhaṁ rājagahe, jāto seṭṭhikule ahuṁ; Āpannasattā me mātā, pabbaji anagāriyaṁ.

เข้าสู่ระบบเพื่อรับ ๒๐ แต้มบุญจากการอ่านหน้านี้