“Vanacārī pure āsiṁ, satataṁ vanakammiko; Patthodanaṁ gahetvāna, kammantaṁ agamāsahaṁ. Tatthaddasāsiṁ sambuddhaṁ, sayambhuṁ aparājitaṁ; Vanā piṇḍāya nikkhantaṁ, disvā cittaṁ pasādayiṁ. Parakammāyane yutto, puññañca me na vijjati; Ayaṁ patthodano atthi, bhojayissāmahaṁ muniṁ. Patthodanaṁ gahetvāna, sayambhussa adāsahaṁ; Mama nijjhāyamānassa, paribhuñji tadā muni. Tena kammena sukatena, cetanāpaṇidhīhi ca; Jahitvā mānusaṁ dehaṁ, tāvatiṁsamagacchahaṁ. Chattiṁsakkhattuṁ devindo, devarajjamakārayiṁ; Tettiṁsakkhattuṁ rājā ca, cakkavattī ahosahaṁ. Padesarajjaṁ vipulaṁ, gaṇanāto asaṅkhiyaṁ; Sukhito yasavā homi, patthodanassidaṁ phalaṁ. Bhavābhave saṁsaranto, labhāmi amitaṁ dhanaṁ; Bhoge me ūnatā natthi, patthodanassidaṁ phalaṁ. Nadīsotapaṭibhāgā, bhogā nibbattare mama; Parimetuṁ na sakkomi, patthodanassidaṁ phalaṁ.