“Ito satasahassamhi, kappe uppajji nāyako; Mahappabho tilokaggo, nāmena padumuttaro. Khippābhiññassa bhikkhussa, guṇaṁ kittayato mune; Sutvā udaggacittohaṁ, kāraṁ katvā mahesino. Datvā sattāhikaṁ dānaṁ, sasissassa mune ahaṁ; Abhivādiya sambuddhaṁ, taṁ ṭhānaṁ patthayiṁ tadā. Tato maṁ byākari buddho, ‘etaṁ passatha brāhmaṇaṁ; Patitaṁ pādamūle me, cariyaṁ paccavekkhaṇaṁ. Hemayaññopacitaṅgaṁ, avadātatanuttacaṁ; Palambabimbatamboṭṭhaṁ, setatiṇhasamaṁ dijaṁ. Guṇathāmabahutaraṁ, samuggatatanūruhaṁ; Guṇoghāyatanībhūtaṁ, pītisamphullitānanaṁ. Eso patthayate ṭhānaṁ, khippābhiññassa bhikkhuno; Anāgate mahāvīro, gotamo nāma hessati. Tassa dhammesu dāyādo, oraso dhammanimmito; Bāhiyo nāma nāmena, hessati satthu sāvako’. Tadā hi tuṭṭho vuṭṭhāya, yāvajīvaṁ mahāmune; Kāraṁ katvā cuto saggaṁ, agaṁ sabhavanaṁ yathā.