Tadātivimhitā sabbā, parisā sā katañjalī; “Avocayye kathaṁ āsi, atuliddhiparakkamā”. “Padumuttaro nāma jino, sabbadhammesu cakkhumā; Ito satasahassamhi, kappe uppajji nāyako. Tadāhaṁ haṁsavatiyaṁ, jātāmaccakule ahuṁ; Sabbopakārasampanne, iddhe phīte mahaddhane. Kadāci pitunā saddhiṁ, dāsīgaṇapurakkhatā; Mahatā parivārena, taṁ upecca narāsabhaṁ. Vāsavaṁ viya vassantaṁ, dhammameghaṁ anāsavaṁ; Saradādiccasadisaṁ, raṁsijālasamujjalaṁ. Disvā cittaṁ pasādetvā, sutvā cassa subhāsitaṁ; Mātucchaṁ bhikkhuniṁ agge, ṭhapentaṁ naranāyakaṁ. Sutvā datvā mahādānaṁ, sattāhaṁ tassa tādino; Sasaṅghassa naraggassa, paccayāni bahūni ca. Nipacca pādamūlamhi, taṁ ṭhānamabhipatthayiṁ; Tato mahāparisatiṁ, avoca isisattamo. ‘Yā sasaṅghaṁ abhojesi, sattāhaṁ lokanāyakaṁ; Tamahaṁ kittayissāmi, suṇātha mama bhāsato. Satasahassito kappe, okkākakulasambhavo; Gotamo nāma gottena, satthā loke bhavissati.