Kaṭacchubhikkhaṁ pādāsiṁ, sāriputtassa tādino; Yadā jiṇṇo ca vuddho ca, tadārāmamupāgamiṁ. Pabbajati na maṁ koci, jiṇṇadubbalathāmakaṁ; Tena dīno vivaṇṇaṅgo, soko cāsiṁ tadā ahaṁ. Disvā mahākāruṇiko, mamamāha mahāmuni; ‘Kimatthaṁ puttasokaṭṭo, brūhi te cittajaṁ rujaṁ’. ‘Pabbajjaṁ na labhe vīra, svākkhāte tava sāsane; Tena sokena dīnosmi, saraṇaṁ hohi nāyaka’. Tadā bhikkhū samānetvā, apucchi munisattamo; ‘Imassa adhikāraṁ ye, saranti byāharantu te’. Sāriputto tadāvoca, ‘kāramassa sarāmahaṁ; Kaṭacchubhikkhaṁ dāpesi, piṇḍāya carato mama’. ‘Sādhu sādhu kataññūsi, sāriputta imaṁ tuvaṁ; Pabbājehi dijaṁ vuḍḍhaṁ, hessatājāniyo ayaṁ’. Tato alatthaṁ pabbajjaṁ, kammavācopasampadaṁ; Na cireneva kālena, pāpuṇiṁ āsavakkhayaṁ. Sakkaccaṁ munino vākyaṁ, suṇāmi mudito yato; Paṭibhāneyyakānaggaṁ, tato maṁ ṭhapayī jino. Kilesā jhāpitā mayhaṁ, …pe… viharāmi anāsavo.