Tato maṁ bhagavā āha, siṅgīnikkhasamappabho; Sarena rajanīyena, kilesamalahārinā. ‘Sukhī bhavassu dīghāyu, sijjhatu paṇidhī tava; Sasaṅghe me kataṁ kāraṁ, atīva vipulaṁ tayā. Satasahassito kappe, okkākakulasambhavo; Gotamo nāma gottena, satthā loke bhavissati. Tassa dhammesu dāyādo, oraso dhammanimmito; Rādhoti nāmadheyyena, hessati satthu sāvako. Sa te hetuguṇe tuṭṭho, sakyaputto narāsabho; Paṭibhāneyyakānaggaṁ, paññapessati nāyako’. Taṁ sutvā mudito hutvā, yāvajīvaṁ tadā jinaṁ; Mettacitto paricariṁ, sato paññāsamāhito. Tena kammena sukatena, cetanāpaṇidhīhi ca; Jahitvā mānusaṁ dehaṁ, tāvatiṁsamagacchahaṁ. Satānaṁ tīṇikkhattuñca, devarajjamakārayiṁ; Satānaṁ pañcakkhattuñca, cakkavattī ahosahaṁ. Padesarajjaṁ vipulaṁ, gaṇanāto asaṅkhiyaṁ; Sabbattha sukhito āsiṁ, tassa kammassa vāhasā. Pacchime bhave sampatte, giribbajapuruttame; Jāto vippakule niddhe, vikalacchādanāsane.