Sa kadāci tilokaggo, veneyyaṁ vinayaṁ bahuṁ; Dhammaṁ desesi sambuddho, sattāsayavidū muni. Jhāyiṁ jhānarataṁ vīraṁ, upasantaṁ anāvilaṁ; Vaṇṇayanto parisatiṁ, tosesi janataṁ jino. Tadāhaṁ haṁsavatiyaṁ, brāhmaṇo vedapāragū; Dhammaṁ sutvāna mudito, taṁ ṭhānamabhipatthayiṁ. Tadā jino viyākāsi, saṅghamajjhe vināyako; ‘Mudito hohi tvaṁ brahme, lacchase taṁ manorathaṁ. Satasahassito kappe, okkākakulasambhavo; Gotamo nāma gottena, satthā loke bhavissati. Tassa dhammesu dāyādo, oraso dhammanimmito; Revato nāma nāmena, hessati satthu sāvako’. Tena kammena sukatena, cetanāpaṇidhīhi ca; Jahitvā mānusaṁ dehaṁ, tāvatiṁsamagacchahaṁ. Pacchime ca bhave dāni, jātohaṁ koliye pure; Khattiye kulasampanne, iddhe phīte mahaddhane. Yadā kapilavatthusmiṁ, buddho dhammamadesayi; Tadā pasanno sugate, pabbajiṁ anagāriyaṁ. Kaṅkhā me bahulā āsi, kappākappe tahiṁ tahiṁ; Sabbaṁ taṁ vinayī buddho, desetvā dhammamuttamaṁ.