“Padumuttaro nāma jino, sabbadhammesu cakkhumā; Ito satasahassamhi, kappe uppajji nāyako. Sīlaṁ tassa asaṅkheyyaṁ, samādhi vajirūpamo; Asaṅkheyyaṁ ñāṇavaraṁ, vimutti ca anopamā. Manujāmaranāgānaṁ, brahmānañca samāgame; Samaṇabrāhmaṇākiṇṇe, dhammaṁ desesi nāyako. Sasāvakaṁ mahālābhiṁ, puññavantaṁ jutindharaṁ; Ṭhapesi etadaggamhi, parisāsu visārado. Tadāhaṁ khattiyo āsiṁ, nagare haṁsasavhaye; Sutvā jinassa taṁ vākyaṁ, sāvakassa guṇaṁ bahuṁ. Nimantayitvā sattāhaṁ, bhojayitvā sasāvakaṁ; Mahādānaṁ daditvāna, taṁ ṭhānamabhipatthayiṁ. Tadā maṁ vinataṁ pāde, disvāna purisāsabho; Sarena mahatā vīro, idaṁ vacanamabravi. ‘Tato jinassa vacanaṁ, sotukāmā mahājanā; Devadānavagandhabbā, brahmāno ca mahiddhikā’. Samaṇabrāhmaṇā ceva, namassiṁsu katañjalī; ‘Namo te purisājañña, namo te purisuttama.