‘Supupphitaggaṁ upagamma pādapaṁ, Ekā tuvaṁ tiṭṭhasi sālamūle; Na cāpi te dutiyo atthi koci, Bāle na tvaṁ bhāyasi dhuttakānaṁ’. ‘Sataṁ sahassānipi dhuttakānaṁ, Samāgatā edisakā bhaveyyuṁ; Lomaṁ na iñje na sampavedhe, Kiṁ me tuvaṁ māra karissaseko. Esā antaradhāyāmi, kucchiṁ vā pavisāmi te; Bhamukantarikāyampi, tiṭṭhantiṁ maṁ na dakkhasi. Cittasmiṁ vasībhūtāmhi, iddhipādā subhāvitā; Sabbabandhanamuttāmhi, na taṁ bhāyāmi āvuso. Sattisūlūpamā kāmā, khandhāsaṁ adhikuṭṭanā; Yaṁ tvaṁ kāmaratiṁ brūsi, aratī dāni sā mama. Sabbattha vihatā nandī, tamokhandho padālito; Evaṁ jānāhi pāpima, nihato tvamasi antaka’. Jino tamhi guṇe tuṭṭho, etadagge ṭhapesi maṁ; Aggā iddhimatīnanti, parisāsu vināyako. Pariciṇṇo mayā satthā, kataṁ buddhassa sāsanaṁ; Ohito garuko bhāro, bhavanettisamūhatā. Yassatthāya pabbajitā, agārasmānagāriyaṁ; So me attho anuppatto, sabbasaṁyojanakkhayo.