Tato maṁ sugato āha, ghananinnādasussaro; ‘Mamupaṭṭhānanirate, sasaṅghaparivesike. Saddhammassavane yutte, guṇavaddhitamānase; Bhadde bhavassu muditā, lacchase paṇidhīphalaṁ. Satasahassito kappe, okkākakulasambhavo; Gotamo nāma gottena, satthā loke bhavissati. Tassa dhammesu dāyādā, orasā dhammanimmitā; Dhammadinnāti nāmena, hessati satthu sāvikā’. Taṁ sutvā muditā hutvā, yāvajīvaṁ mahāmuniṁ; Mettacittā paricariṁ, paccayehi vināyakaṁ. Tena kammena sukatena, cetanāpaṇidhīhi ca; Jahitvā mānusaṁ dehaṁ, tāvatiṁsamagacchahaṁ. Imamhi bhaddake kappe, brahmabandhu mahāyaso; Kassapo nāma gottena, uppajji vadataṁ varo. Upaṭṭhāko mahesissa, tadā āsi narissaro; Kāsirājā kikī nāma, bārāṇasipuruttame. Chaṭṭhā tassāsahaṁ dhītā, sudhammā iti vissutā; Dhammaṁ sutvā jinaggassa, pabbajjaṁ samarocayiṁ. Anujāni na no tāto, agāreva tadā mayaṁ; Vīsavassasahassāni, vicarimha atanditā. Tatiyaṁ bhāṇavāraṁ.