Kraj Sāvatthīja. „Monasi, u onome ko živi posmatrajući zadovoljenje u stvarima koje podstiču vezivanje, žudnja raste. Sa žudnjom kao uslovom, vezivanje nastaje; sa vezivanjem kao uslovom, bivanje nastaje; sa bivanjem kao uslovom, rođenje nastaje; sa rođenjem kao uslovom, starost i smrt, žalost, naricanje, bol, tuga i očaj nastaju. Tako nastaje čitav ovaj okean patnje. Baš kao, monasi, kada bi gorela velika lomača od deset, dvadeset, trideset ili četrdeset kola drva, a neki čovek bi s vremena na vreme na nju bacao suvu travu, suvu balegu i suve cepanice. Tako bi ta velika lomača, hranjena tim gorivom, potpomognuta njime, gorela dugo, dugo vremena. Isto tako, monasi, u onome ko živi posmatrajući zadovoljenje u stvarima koje podstiču vezivanje, žudnja raste. Sa žudnjom kao uslovom, vezivanje nastaje… Tako nastaje čitav ovaj okean patnje. Monasi, u onome ko živi posmatrajući opasnost u stvarima koje podstiču vezivanje, žudnja prestaje. Sa nestankom žudnje, vezivanje nestaje; sa nestankom vezivanja, bivanje nestaje; sa nestankom bivanja, rođenje nestaje; sa nestankom rođenja, starost i smrt, žalost, naricanje, bol, tuga i očaj nestaju. Tako nestaje čitav ovaj okean patnje.